اخلاق و فضائل

گفتن مدح و ثنای معصومین

ای مولاهای من! ثنای شما را نتوانم کرد و با مدح، به حقیقت شما نرسم و با توصیف، قدر شما را بیان نتوانم کرد. زائر از ابتدای زیارت پیوسته در حال ثناگویی ائمه طاهرین علیهم السلام بوده، ولی عاقبت به این نتیجه میرسد که هر چه بگوید کم است. لذا در اینجا اظهار عجز کرده، میگوید: «آقایان و مولاهای من، ثنای شما را نمیتوانم بشمارم». توجه به این نکته لازم است که عدم قدرت زائر بر احصای ثنا، از عدم معرفت زائر بر ثناشونده، نشات میگیرد. شاید بتوان گفت عالیترین حد مدحگویی و ثناشماری از ائمه علیهم السلام همین ابراز عجز باشد. کتاب فضل تو را آب بحر کافی نیست که تر کنی سر انگشت و صفحه بشماری در این فراز اشاره به عجز زائر، نسبت به مدحگویی و ثناشماری زائر شده [ صفحه ۱۶۲] است. فرق «مدح» و «ثنا» آن است که «مدح» بیان صفات و کمالات ذاتی ممدوح است و «ثنا» بیان صفات و خوبیهای بیرونی و خارجی ممدوح میباشد. پس معنی فراز آن است که: من نه کمالات خارجی و ظاهری و بیرونی شما را میتوانم احصا کنم و نه در بیان اوصاف شریفه ذاتی و نفسانی شما میتوانم به کنه شما برسم و نه میتوانم قدر و منزلت شما را توصیف نمایم.
برگزیده کتاب اسرار دلبران: تاملی در زیارت جامعه نوشته آقای احمد سجادی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *