امامت و رهبری، حاکمان زمان, حرم و بارگاه

پناهنده شدن به قبور ائمه معصومین

شما را زیارت میکنم، به قبرهای شما پناهنده هستم. شما را به درگاه خداوند عز و جل شفیع میآورم. [ صفحه ۱۳۷] «لائذ» از ماده «لوذ» به معنی کسی که پناهنده شده و ملحق گردیده و التجا نموده و استغاثه کرده است، میباشد. «عائذ» از ماده «عوذ» به معنی کسی که پناه آورده است، میباشد. «مستشفع» به معنی کسی که طلب شفاعت دارد، است. شفاعت به معنی جفت کردن است. بنابر این ضمیمه شدن هر چیز به چیز دیگر، «شفاعت» نامیده میشود. سپس این کلمه به ضمیمه شدن فرد برتر و دارای مرتبه و منزلت بالاتر، برای کمک به فرد ضعیفتر اطلاق شده است. زائر در این فراز از امامان معصوم علیهم السلام میخواهد او را در درگاه خداوند شفاعت نمایند. البته زائر میداند که باید در دنیا موجباتی را در خود فراهم سازد که از یک وضع نامطلوب و در خور کیفر بیرون آمده و به وسیله ارتباط با ائمه معصومین علیهم السلام، خود را در وضعیت مطلوب قرار دهد که شایسته و مستحق بخشودگی در آخرت قرار گیرد. زائر که خواهان شفاعت است، میداند شفاعت نیازمند به یک نوع ارتباط معنوی میان شفاعتکننده و شفاعتشونده دارد و او که امید شفاعت دارد، خود را موظف میداند با امامان معصوم علیهم السلام ارتباط برقرار سازد و این ارتباط برای او یک نوع وسیله تربیت است تا به افکار و اخلاق امام معصوم نزدیک گردد و شایسته شفاعت شود. به این ترتیب همانطور که اشاره شد، شفاعت یک عامل تربیت است، نه یک وسیله پارتی و فرار از زیر بار مسوولیت. بدین ترتیب زائر میداند شفاعت شامل کسانی است که موجبات رضایت [ صفحه ۱۳۸] الهی را فراهم نموده باشند.
برگزیده کتاب اسرار دلبران: تاملی در زیارت جامعه نوشته آقای احمد سجادی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *