اخلاق و فضائل

نیاز به امامت

امامت یکی از شؤون حیات اسلامی است، بی نیازی از آن ممکن نیست و بدون آن به راه راست نمی توان رفت، نه از آن رو که تنها محور زندگانی دینی است بلکه امامت محور حیات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی، و ضامن استقلال و آزادی امت است و امنیت و آسایش و آرامش را ارزانی می دارد. شاید یکی از عمیقترین و ظریفترین علل نیازمندی جامعه به امامت، گسترش قوای روحی و نشر فضیلت و نیکی میان مردم و مبارزه با خصلتهای ناروا از قبیل خودخواهی، غرور، طمع، حسد و نظایر اینها از دیگر صفات ناروا و کج، باشد. زیرا که تمام صفات خوب در جهان مبتنی بر ایمان به خدای تعالی است و تنها ایمان است که جهان را از مصایب ویرانگر و بلایای جنگها نگاه می دارد، و او نیرومندترین و ارزشمندترین سلاح روی زمین است. ائمه ی اطهار علیهم السلام به صورت مثبت و فعال به پدیده ی ایمان اهمیت می دادند، این بود که پرچم ایمان را بلند کرده و به اهتزاز درآوردند و در راه خدا به سختی جهاد کردند، و در راه دعوت به خدا آثار درخشانی از خود به یادگار گذاشتند. براستی نهج البلاغه، امیرالمؤمنین علیه السلام مشتمل بر نسیمهایی از نفحات ایمان عمیق به خداست؛ در نهج البلاغه دعوت به اندیشه در آفرینش موجودات است که خود موجب استواری ایمان می گردد ، همان طوری که بر آراستگی و اخلاق حسنه و صفات پسندیده دعوت می کند و از صفات شر و ناپسندی که باعث عقب ماندگانی و انحطاط است برحذر می دارد. همچنین ما غذای روحی ارزشمندی را در صحیفه ی سجادیه که انجیل آل محمد صلی الله علیه و آله است مشاده می کنیم که بحق منبع شادابی برای ایمان است، همان طوری که در سایر دعاهای وارده از ائمه علیهم السلام این غذای روحی را می یابیم که باعث تابندگی و صفای نفس و نجات آن از آفات نادانی و غرور می گردد. [ صفحه ۴۷] در کتاب احتجاج، دلایل مطمئنی را مشاهده می کنیم که ائمه اطهار بر توحید و تعظیم خدا و در رد بر شبهاتی آورده اند که دشمنان اسلام و منکرین خدا آن شبهات را وارد کرده اند. امام هادی علیه السلام، مبارزات پدرانش، ائمه طاهرین علیهم السلام را در صحنه های ایمان و دعوت، در زیارتنامه ی خود به نام «زیارت جامعه» [۴۱] ستوده است، از جمله: «السلام علی الدعاه الی الله و الأدلاء علی مرضاه الله، والمستقرین فی أمرالله، والتامین فی محبه الله، والمخلصین فی توحیدالله، والمظهرین فی أمرالله…» [۴۲] . اضافه می کند و می گوید: «فعظمتم جلاله – ای جلال الله – و أکبرتم شأنه، و مجدتم کرمه و أدمتم ذکره، و وکدتم میثاقه و أحکمتم عقد طاعته، و نصحتم له فی السر و العلانیه، و دعوتم الی سبیله بالحکمه والموعظه الحسنه و بذلتم أنفسکم فی مرضاته و صبرتم علی ما أصابکم فی جنبه، و أقمتم الصلاه، و آتیتم الزکواه و أمرتم بالمعروف و نهیتم عن المنکر و جاهدتم فی الله حق جهاده حتی أعلنتم دعوته و بینتم فرایضه، و أقمتم حدوده و نشرتم شرایع احکامه و سننتم سنته و صرتم فی ذالک منه الی الرضا، و سلمتم له القضاء، و صدقتم من رسله من مضی…» [۴۳] . [ صفحه ۴۸] این فرازهای برجسته، نقش مبارزاتی را که ائمه ی اطهار علیهم السلام در برافراشتن کلمه ی توحید و دفاع از ارزشهای ایمان و اسلام ایفا کردند، تجسم بخشیده است، براستی که آن بزرگواران جانشان را در طبق اخلاص نهاده و قربانیانی را در راه خدا تقدیم داشتند بی آن که به جز خدا از کسی مزد و پاداشی بجویند.
برگرفته از کتاب تحلیلی از زندگانی امام هادی (ع) نوشته آقای باقر شریف قرشی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *