نقش تربیتی و ارشادی

معجزات و کرامات امام هادی علیه السلام

میگوید: همراه امام هادی (ع) در مدینه راه میرفتیم، امام فرمود: تو پسر شرف نیستی؟ عرض کردم: آری. آنگاه « محمد بن شرف »
خواستم از حضرت پرسشی کنم. امام بر من پیشی گرفت و فرمود: ما در حال گذر از شاهراهیم و این محل، برای طرح سؤال
مناسبت نیست. [ ۲۱ ] این مطلب خفقان حاکم را نشان میدهد و میزان پنهانکاری اجباری امام را به خوبی روشن میسازد. امام
هادی (ع) در برقراری ارتباط با شیعیان که در شهرها و مناطق گوناگون سکونت داشتند، ناگزیر همین روش را رعایت میکردند و
وجوه و هدایا و نذور ارسالی از طرف آنان را با نهایت پنهانکاری دریافت میداشتند. یک نمونه از این برخورد در کتب تاریخ
چنین آمده است: محمد بن داود قمی و محمد طلحی نقل میکنند: اموالی از قم و اطراف آن که شامل خمس و نذورات و هدایا و
جواهرات بود، برای امام ابوالحسن هادی (ع) حمل میکردیم. در راه پیغام حضرت رسید مطلع شدیم که باید بازگردیم؛ زیرا
موقعیت برای تحویل این اموال مناسب نیست. ما بازگشتیم و آنچه نزدمان بود، همچنان نگه داشتیم، تا آنکه پس از مدتی امام (ع)
پیغام فرستادند که اموال را بر شترانی که فرستاده بودیم، بار کنید و آنها را بدون ساربان روانه سازید. ما اموال را به همین کیفیت
حمل کردیم و فرستادیم. بعد از مدتی به حضور امام رسیدیم. فرمود: به اموالی که فرستاده اید، بنگرید! دیدیم اموال در خانه آن
[ حضرت به همان حال محفوظ است. [ ۲۲
برگرفته از کتاب دانستنی های امام هادی علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *