اصحاب و شاگردان

عیادت ابی سهل نوبختی از امام عسکری

در کتاب «غیبت» شیخ طوسی رحمه الله آمده است: ابی سهل اسماعیل بن علی نوبختی گوید: خدمت امام حسن عسکری علیه السلام مشرف شدم. حضرتش در اثر سم جفا بستری شده بود. آن بزرگوار به «عقید» خادم خود – که امام هادی علیه السلام را خدمت نموده و حضرت امام حسن عسکری علیه السلام را پروریده بود – امر نمود تا آب مصطکی بجوشاند. صقیل، مادر حضرت حجت علیه السلام آن آب را برای امام آورد و کاسه را به دست آن حضرت داد. خواست بیاشامد، دست مبارکش لرزید و کاسه به دندان های ثنایای نازنینش خورد و کاسه را بر زمین نهاد و به عقید فرمود: وارد این اتاق شو، کودکی در حال سجده است او را نزد من بیاور. عقید گفت: داخل شدم، دیدم کودکی سر به سجده نهاده و انگشت سبابه را به سوی آسمان بلند کرده است، بر آن حضرت سلام کردم به من جواب داد، چون نماز را تمام کرد، عرض کردم: مولای من، شما را می خواند. گوید: مادرش صقیل آمد و دستش را گرفت و نزد پدرش امام حسن عسکری علیه السلام آورد. ابوسهل گوید: چون آن کودک به خدمت پدر بزرگوار رسید سلام کرد. نگاه کردم بر او و دیدم رنگ مبارک روشنی دارد که از نور می درخشد و موی سرش به هم پیچیده و مجعد و ما بین دندان هایش گشاده است. همین که نظر حضرت امام حسن عسکری علیه السلام بر آن بزرگوار افتاد گریست و فرمود: ای سید اهل بیت خود! به من آب بده همانا من به سوی پروردگار خود می روم یعنی وفاتم نزدیک شده است. [ صفحه ۱۴۳] نور دیدگان حضرت امام حسن عسکری علیه السلام آن کاسه ی آب مصطکی را به دست گرفت و کنار لب های آن حضرت قرار داد و پدر بزرگوارش را سیراب کرد، چون آب را آشامید فرمود: مرا برای نماز مهیا کنید. پس در کنار آن حضرت دستمالی افکندند و آن طفل پدر خود را وضو داد. آن گاه امام حسن عسکری علیه السلام به او فرمود: ابشر یا بنی! فأنت صاحب الزمان و أنت المهدی و أنت حجی الله علی أرضه و أنت ولدی و وصیی. مژده باد تو را ای فرزندم! تویی صاحب الزمان، تویی مهدی و حجت خدا بر روی زمین و تویی پسر من و وصی من تویی محمد بن الحسن بن علی بن محمد بن علی بن موسی بن جعفر بن محمد بن علی بن الحسین بن علی بن ابی طالب علیهم السلام. پدر توست رسول خدا صلی الله علیه و اله و تویی خاتم ائمه ی طاهرین. بشارت داد به تو رسول خدا صلی الله علیه و اله و به نام و کنیه داد. و این عهدی است بر من از پدرم از پدران طاهرین علیهم السلام. آن گاه روح مقدسش به عالم قدس پرواز نمود. وفات آن حضرت به اتفاق اکثر محدثین در هشتم ماه ربیع الاول واقع شده است، چنانچه در «ارشاد» شیخ مفید و در «روضه» نیشابوری است. حضرت امام حسن عسکری علیه السلام در اول ربیع الاول مریض شد و در هشتم آن ماه سال دویست و شصتم هجری دنیا را مفارقت کرد. و از عمر شریف آن حضرت ۲۸ یا ۲۹ سال گذشته بود و مدت امامت آن حضرت قریب شش سال بود. امام حسن عسکری علیه السلام را جانشینی جز امام غائب حضرت بقیی الله الأعظم امام مهدی عجل الله تعالی فرجه نبود و آن را مخفی می داشت، چون خلیفه ی وقت می کوشید آن حضرت را به دست آورد.
برگرفته از کتاب چهرههای درخشان سامرا نوشته آقای علی ربانی خلخالی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *