امامت و رهبری، حاکمان زمان

روابط عناصر متنفذ دستگاه خلافت زمان امام هادی

واثق فرزند معتصم خلیفه نهم عباسیان بود، جعفر متوکل برادر او پس از وی خلیفه شد، ابنزیات محمد بن عبدالملک، جنایتکار معروف خلافت عباسی صاحب تنور مشهور میباشد، وی در روزگار معتصم و واثق وزیر خلافت عباسی بود، وقتی متوکل خلیفه شد او را کشت. مسعودی مورخ مشهور میگوید: زیات در روز آخر عمرش کاغذ و دواتی خواست؟ مراتب را به متوکل خلیفه، گزارش دادند زیات دو بیت شعر در بیاعتباری جاه و مقام با آن حال نیمه جان نوشت و فرستاد! [ صفحه ۱۴۱] اتفاقا خلیفه فرصت نیافت تا نامه وزیر سابق و بد فرجام را بخواند فردای آن روز عریضه وزیر نیمه سوخته، به متوکل رسید فرمان داد که از تنور بیرونش کشند و مراحم خلافت را به او ابلاغ کنند… گفته میشود که متوکل در نهان اطلاع یافته بود که زیات سوخته است و ظاهرا فرمان بیرون آوردن وزیر را ابلاغ نمود، هنگامی که به نزدیک تنور رفتند، زیات را مرده یافتند، جلاد خائن در میان حرارت یک پارچه ذغال سوخته شده بود! آری عکسالعمل جنایات و جلادیها جز همین فرجام نامطلوب و شکنجهآور نخواهد بود، هر مقام خیانت پیشه و هر مزدور بیگانه و هر دست نشانده استعمار، هر رقاص نوای افکار دسیسه بازان و هر طاغوت که حقوق خلق و خالق را به یغما برد و هر چپاولگر و دژخیم نامردمی سرانجامش جز فرو غلتیدن در مغاک هلاک نخواهد بود، شگفتا که ابنزیات وزیر دستگاه خلافت معتصم و واثق به هنگام سقوط و مرگ واثق مورد کین و بغض متوکل بود چه زیات برای تقرب به واثق بر علیه متوکل جبههگیری میکرد و واثق نیز نسبت به برادرش «متوکل» خوشبین نبود زیات فرصت طلب هم، با استفاده از بدبینی دستگاه برای تثبیت مقام خود گزارشگر سعایتها و پاشیدن بذر بد اندیشیها نسبت به متوکل بود، از قضا متوکل جنایتکار هم برخلاف نظر اطرافیان واثق به خلافت رسید پس از چندی وزیر برادرش (زیات) را به زندان افکند، عاقبت وزیر که «حراق الناس و ضباط المال» بود در آتش تنور خود افتاد، و خلیفه تازه به دوران رسیده فرمان داد با زنجیر آهنین زیات را بسته، در تنورش انداختند، همان تنوری که زیات [ صفحه ۱۴۲] آن را برای بیپناهان ساخته بود، سالها به وسیلهی آن دام آتشین و آهنین، به اموال، جان و ناموس مردم دست درازی میکرد همان رجل سیاسی که سالها وزارت و حکومت داشت، وزیر زندانی و تنوری، بساط قدرت و دارائیاش برچیده شد تمام ثروتش را خلیفه به یغما برد ثروتی که از راه دستاندازی به مال دیگران گرد آورده بود و به خیال خود حق خود میپنداشت، ثروتی که تمام سودش مساوی با مکیدن خون شریان دارائی مردم و یغما گریش بود وزیر سیه روز و معزول در مدت چهل روز در تنوری که خود ساخته بود جان سپرد و کم کم به هلاکت رسید و این انعکاس عمل یکی از جنایتکاران تاریخ است به همه صاحب منصبان و سیاستمداران تاریخ آینده و به همه نسلها در همه عصرها!
برگرفته از کتاب امام هادی (ع) و نهضت علویان نوشته آقای محمدرسول دریایی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *