احادیث و سخنان

حدیث امام هادی نماز قصر در سفر مکه

فقهای شیعه در نماز قصر شرایطی قائلند که از آن جمله، شخص مسافر نباید از قبیل چار وادار، ناخدا، قاصد و گله دار باشد، زیرا این گروه باید نمازشان را در سفر کامل بخوانند، و شغل مسافرت عملی است که متوقف بر تصمیم گیری و تجربه های مداوم دارد به نحوی که یک مورد، و اتفاقی نیست، و برای کسی که شغلش مسافرت است غیرمعمول نباشد. بنابراین سفر هر ساله حمله داران حج باعث کامل خواندن نماز نمی شود، بلکه آنان باید نمازشان را قصر بخوانند.
محمد بن جزک روایت کرده، می گوید: به خدمت ابوالحسن ثالث – امام هادی – علیه السلام نوشتم که: شترانی دارم که زندگی من از درآمد آنها می گذرد و هیچ جا نمی روم، مگر به خاطر علاقه ای که دارم، با آنها به مکه و یا به ندرت به بعضی جاهای دیگر می روم، بنابراین تکلیف من چیست؟ وقتی که من با مردم، برای کار از شهر بیرون می شوم، یا در نماز و روزه تکلیفم در مدت مسافرت، قصر است، یا تمام؟ امام علیه السلام در پاسخ وی نوشت: «اگر همیشه مسافرت نمی کنی و با شترانت در حال سفر نیستی جز برای سفر مکه، وظیفه ات قصر خواندن نماز و افطار کردن روزه است.» [۱] .
در این جا سخن ما درباره بعضی از احکامی که از امام علیه السلام درباره آنها سؤال شده بود، پایان گرفت.
————————————————————————————————————————————–
پی نوشت ها:
[۱] وسائل الشیعه: ۵ / ۵۱۸٫
منبع: تحلیلی از زندگانی امام هادی؛ باقر شریف قرشی؛ مترجم محمدرضا عطائی؛ کنگره جهانی حضرت رضا ۱۳۷۱٫
برگرفته از کتاب دانشنامه امام هادی علیه السلام

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *