حوادث، وقایع، هجرت

امام هادی و مشکل خلق قرآن

عباسیان برای دور کردن مردم از کارهای حکومتی و اشتغال ذهنی جامعه به امور بیارزش و سرگرم ساختن آنان به راههایی متوسل شدند. از جمله ی آن راهها مطرح ساختن بحثهای کلامی بود که هر چند گاه به آن دامن میزدند، یکی از آنها بحث خلق قرآن بود که آیا قدیم است همچون خدا و یا حادث است و مخلوق او، سالیان درازی گروهی به خاطر قدیم بودن قرآن جان باختند، و زمانی دیگر بر سر حادث بودن آن کشته شدند. امام با بینش الهی خود شیعیان را از فرورفتن در این فتنه برحذر داشت و بحث در آن را کلا ممنوع ساخت، در سال ۲۲۷ هجری در نامهای به احمد بن اسماعیل بن یقطین نوشتهاند: «بسم الله الرحمن الرحیم خداوند ما و تو را از فتنه مصون دارد و عصمتی دهد که اگر چنین کند نعمت و لطف خود را بزرگ کرده و اگر نکند نتیجهاش هلاکت است، ما جدال دربارهی قرآن را بدعتی میدانیم که پرسشگر و پاسخگو هر دو به یکسان در آن شریک هستند، پرسشگر آن را میخواهد که او را سزاوار نیست، و پاسخگو مشقتی را متحمل میگردد که بر او نیست، تنها خداوند متعال خالق میباشد و هر چه جز او، آفریده و مخلوق است و قرآن کلام الهی است از نزد خود نامی بر آن مگذار که از گمراهان خواهی بود، خداوند ما و تو را از کسانی که از خدا در نهان بیمناکند و از روز قیامت ترسانند قرار دهد» [۲۵] . [ صفحه ۳۵]
برگرفته از کتاب صحیفه امام هادی علیه السلام نوشته: جواد قیومی اصفهانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *