امامت و رهبری، حاکمان زمان

امام هادی علیه السلام زیر نظر و مراقبت

امام هادی علیه السلام زیر نظر و مراقبت
در صفحات پیش دیدیم که هدف متوکل از احضار یا دعوت امام به سامره نزد خود و نزد یاران خود،محو کردن او در حاشیه دربار خلافت بود تا حتی الامکان گوش و چشم او را بپاید و هیچ نکته زندگانی او چه صادر،چه وارد،از نظر دور نماید. امام با خویشتنداری در برابر آنان تظاهر به این میکرد که آنچه درباره وی عمل می کنند مورد قبول اوست و بهر حال با سیاست دولت عباسیان موافق است.دعوت به ضیافت را از طرف آنان می پذیرفت و بر خوانشان می نشست و در مجالس و مراسم آنان شرکت می جست این موضع امام (ع) در برابر دولت،مسامحه یا چشم پوشی یا فروتنی نبود.زیرا چنین چیزی با شخصیتی مانند شخصیت امام (ع) مطابقت نداشت. هر گونه فروتنی امام (ع) در برابر دستگاه به این معنی بود که بر ضد مصالح عالی اسلام رفتار کرده است.اگر دولت احساس میکرد که امام (ع) از مواضع خود چشم پوشیده است،بالاترین مقام و موقعیت و جاه و جلال را تقدیم وی میکرد،بی آنکه وی را وادار به اقامت اجباری و مراقبت شدید کند. امام (ع) توجه داشت که سیاست ستمگرانه آنان نسبت به او روز بروزتندتر و بیشتر می شود تا جائیکه متوکل در پایان حکومت خود به علت سعایتهاو خبرچینی ها بر ضد امام (ع)، او را زندانی کرد.آن اخبار،متوکل را هوشیارمیکرد و شک را در او بیدار می ساخت و وادارش می نمود تا خانه امام(ع)را در مراقبت شدید قرار دهد تا آگاه گردد که آن اخبار درست است یا خیر.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *