نقش تربیتی و ارشادی

ائمه معصومین دعوت کننده به سوی عبادت و پرستش خداوند

«سلام» تحیّت اسلامی است که مومنان در دنیا و آخرت به یکدیگر میگویند. در دنیا، در هنگام ملاقات قبل از هر کلامی و نیز هنگام ورود به منازل، سلام گفته میشود. «فَإِذَا دَخَلْتُم بُیُوتًا فَسَلِّمُوا عَلَی اَنفُسِکُمْ تَحِیَّهً مِّنْ عِندِ اللَّهِ مُبَارَکَهً طَیِّبَهً». [۱۴۴] . و هنگامی که داخل خانهای شدید، بر خویشتن سلام کنید، سلام و تحیّتی از سوی خداوند، سلامی پربرکت و پاکیزه. و در آخرت نیز درود بهشتیان به یکدیگر «سلام» است. «وَ اُدْخِلَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الْاَ نْهَارُ [ صفحه ۸۶] خَالِدِینَ فِیهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ تَحِیَّتُهُمْ فِیهَا سَلامٌ». [۱۴۵] . و کسانی را که ایمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند، به باغهای بهشت وارد میکنند؛ باغهایی که نهرها از زیر درختانش جاری است؛ به اذن پروردگارشان، جاودانه در آن میمانند؛ و تحیّت آنها در آن، «سلام» است. «دعاه» جمع «داعی» به معنای دعوت کننده است. در اصل دعوتگر به سوی حق، خداوند است و امامان معصوم علیهم السلام (در طول آن دعوت،) دعوتکنندگان مردم به سوی عبادت و پرستش خداوند و بندگی به درگاه او و دوری از شرک هستند. قال علی علیه السلام: «لا دَلیلَ عَلی اللّهِ بِالحَقیقَهِ غَیْر اللَّه وَ لا داعیَ اِلَی اللّهِ فی الحَقیقَهِ سِوی اللّهِ اِنَّ اللّهَ سُبْحانَهُ دَلَّنا بِنَفْسِهِ مِنْ نَفْسِهِ عَلی نَفْسِهِ». [۱۴۶] . امیرالمومنین علیه السلام فرمودند: دلیلی بر وجود خداوند و حقیقت کُنْه او جز خداوند وجود ندارد و هیچ کس جز خداوند دعوتکننده به سوی خداوند نیست. ولی خداوند ما را دلالت کرده بر وجودش از وجودش بر وجودش. عبدالعزیز بنمسلم میگوید درایامی که امام رضاعلیه السلام در مرو بودند، با عدّهای خدمت ایشان رسیدیم و عرضه داشتیم: مردم در امر امامت اختلاف نظر دارند. امام فرمودند: «اَلْاِمامُ اَمینُ اللّهِ فی اَرْضِهِ وَ حُجَّتُهُ عَلی عِبادِه و خَلیفَتُهُ فی بِلادِه الداعی اِلی اللَّهِ…». [۱۴۷] . امام، امین خداوند در زمین و حجّت خدا بر بندگان و جانشین او در شهرها و دعوتکننده به سوی خداوند است. ابی اسحاق میگوید صبح روزی که حضرت امیرالمومنین به شهادت رسیده بودند [ صفحه ۸۷] امام حسن علیه السلام ضمن ایراد خطبهای فرمودند: «اَنَا ابْنُ البَشیرِ اَنَا ابنُ النَذیرِ اَنَا ابنُ الداعی اِلَی اللَّهِ بِاِذْنِهِ اَنَا ابنُ السِّراج المُنیر…». [۱۴۸] . من فرزند بشارتدهندهام: من فرزند انذارکنندهام. من فرزند دعوتکننده به سوی خداوند به اذن او هستم. من فرزند چراغ روشن خداوند هستم… پس همانگونه که به نص صریح قرآن، پیامبر صلی الله علیه وآله فراخوان به سوی خداست، «وَ دَاعِیًا إِلَی اللَّهِ بِإِذْنِهِ». [۱۴۹] . ای پیامبر! ما تو را گواه فرستادیم. جانشینان او یعنی ائمّه معصومین علیهم السلام فراخوان و دعوتکننده به سمت و سوی خداوند و عبادت و بندگی او و دورکننده از طاغوتپرستی، جمادپرستی و خودپرستی هستند. هر چند دعوت نمودن به سوی خداوند و عبادت و بندگی خداوند اختصاص به ائمّه معصومین علیهم السلام ندارد و وظیفه همه مسلمانان است و بایستی این دعوت به همراه عمل، اخلاق و هماهنگی دل و زبان باشد، ولی مقام عالی این دعوت که دعوت برای خدا و به سوی خدا است و هیچ حبّ و بغضی ظاهری و دنیوی در آن نیست و از تمامی نیّتهای دنیایی به دور است، مختص به ائمّه معصومین علیهم السلام میباشد و اکنون نیز حضرت صاحبالامر – عجل اللّه تعالی فرجه – عهدهدار دعوت به سوی خدا است. «اَلسَّلامُ عَلَیکَ یا داعی اللّهَ». [۱۵۰] . سلام بر تو که دعوتگر (به سوی) خداوند هستی. [ صفحه ۸۸]
برگرفته از کتاب پرچم داران هدایت نوشته آقای احمد سجادی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *